Biologisch afbreekbare, niet-toxische vlokmiddelen (flocculanten): waar dit in de wereld van waterzuivering nog een heilige graal vormt, hebben micro-organismen die zogeheten exopolymeren aanmaken zulke flocculanten allang uitgevonden. Kunnen we inspiratie halen uit het kookboek van de natuur?

Bij bodempassage van oppervlaktewater is het belangrijk te begrijpen hoe infiltratie de microbiologische samenstelling van het water beïnvloedt. Vitens en Deltares hebben onderzocht hoe deze samenstelling verandert tijdens infiltratie. Dit bleek sterk te verschillen tussen de watertypen.

De Vlot in ’s-Gravenzande is een coöperatieve waterzuivering van ruim zestig tuinbouwbedrijven. De bestaande installatie verwijdert organische bestanddelen en gewasbeschermingsmiddelen effectief, maar het effluent bevat nog te veel zouten. Lozing op het oppervlaktewater of hergebruik als gietwater is daardoor niet mogelijk. Vooral voor de verwijdering van nitraat is nog een extra stap nodig. Een pilot van REDstack toonde aan dat ‘elektrodialyse-reversal’ (EDR) het nitraat zeer selectief verwijdert: tot 97 procent verwijdering bij 75 procent totale zoutverwijdering en 80 procent waterterugwinning.

Bodemdaling in veengebieden komt vooral door veenoxidatie onder aerobe omstandigheden. Voornaamste oorzaak is een lagere grondwaterstand tijdens het groeiseizoen, ook de tijd van het jaar met een neerslagtekort (doorgaans april-september). Het grondwater daalt dan door verdamping, maar ook door wegzijging naar nabijgelegen diepe droogmakerijen. Verhoging van het slootpeil biedt weinig soelaas.

Nederland kan ervoor kiezen om zich tegen zeespiegelstijging te blijven beschermen met dijken en kunstwerken. Maar dat zet de natuur onder druk en verkleint het natuurlijke aanpassingsvermogen. Meegroeilandschappen kunnen dit vermogen juist versterken. Dit artikel laat zien waar dat nu al gebeurt en in de toekomst mogelijk is, wat daarvoor nodig is, en hoe dit toepasbaar is in het huidige waterbeheer.

Meerlaagsveiligheid komt nog weinig van de grond, blijkt uit onderzoek uit 2023. In dit artikel wordt een methodiek beschreven om hier wel rekening mee te houden. De methodiek is toegepast op het splitsingspuntengebied.

Door het Ketelmeer in te richten met ondiepten, geulen en hoogte-elementen, ontstaat een natuurlijke buffer voor waterveiligheid, gecombineerd met duizenden hectaren aan nieuwe deltanatuur. Deze systeemoplossing, de Keteldelta, transformeert het gebied van een kwetsbaar stormbekken naar een robuuste delta.

Ongezuiverd rioolwater dat bij hevige regenval rechtstreeks op sloten, beken en kanalen geloosd wordt, kan voor een lokale verslechtering van de waterkwaliteit zorgen. Welk effect heeft dat op macrofauna (kleine waterdiertjes)? Door monitoringsgegevens over het voorkomen van macrofauna statistisch te correleren aan gegevens van rioollozingspunten van Waterschap Aa en Maas, is het gelukt om een eerste beeld van deze impact te schetsen.